دوره 18، شماره 4 - ( دوره هجدهم ، شماره چهارم ، زمستان 1403 )
جلد 18 شماره 4 صفحات 75-61 |
برگشت به فهرست نسخه ها
مهتاب چگنی1 
، ریحانه شیخان2 ، تورج سپهوند3
، ریحانه شیخان2 ، تورج سپهوند3
1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک
2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک ،Reyhane.sheykhan@gmail.com
3- دانشگاه اراک
2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک ،
3- دانشگاه اراک
چکیده: (4178 مشاهده)
این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان هیجان مدار بر تکانشگری، سازگاری اجتماعی و اعتیاد به شبکههای اجتماعی در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی انجام گرفت. طرح پژوهش حاضر شبهآزمایشی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. نمونه آماری این پژوهش 30 نفر که بهصورت نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و سپس بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (15 نفره) قرار گرفتند. ابزار اندازهگیری شامل پرسشنامه تکانشگری بارات (1995)، پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (1993) و پرسشنامه اعتیاد به شبکههای اجتماعی مبتنی بر موبایل خواجه احمدی (1395) بود. درمان هیجان مدار (9 جلسه 45 دقیقه ای) توسط متخصص روانشناس برای گروه آزمایش اجرا گردید. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها در این پژوهش از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) جهت بررسی فرضیهها استفاده شد. نتایج نشان داد که پس از حذف اثرات پیشآزمون، تفاوت معناداری در ترکیب خطی متغیرهای وابسته دو گروه مورد بررسی وجود داشت . آزمونهای تک متغیری تحلیل کواریانس نیز نشان داد که نوجوانان گروه آزمایش نسبت به نوجوانان گروه کنترل بهبود معناداری در پسآزمون نمرات تکانشگری، سازگاری اجتماعی و اعتیاد به شبکههای اجتماعی نشان دادهاند. بنابراین میتوان نتیجه گرفت درمان هیجان مدار می تواند درمان موثری در نوجوانان اقدام کننده به خودکشی باشد.
شمارهی مقاله: 5
واژههای کلیدی: درمان هیجانمدار، تکانشگری، سازگاری اجتماعی، اعتیاد به شبکههای اجتماعی، اقدام به خودکشی
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
دریافت: 1403/11/6 | پذیرش: 1403/12/30 | انتشار: 1403/12/30
دریافت: 1403/11/6 | پذیرش: 1403/12/30 | انتشار: 1403/12/30
| بازنشر اطلاعات | |
 | این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |