دانشگاه خوارزمی پژوهش در سلامت روانشناختی 20 2 2026 05 22 The effectiveness of a mindfulness-based adolescent-centered stress reduction program on alexithymia and test anxiety symptoms in adolescents اثربخشی برنامه نوجوان‌محور کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر ناگویی هیجانی و علائم اضطراب امتحان در نوجوانان 11657 FA فیروزه جلالی پور سهیلا رحمانی Journal Article 2026 07 26 Test anxiety, as a psychological and educational challenge, imposes a considerable burden on adolescent students. Therefore, the present study aimed to determine the effectiveness of an adolescent-centered Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR) program on alexithymia and test anxiety symptoms in adolescents. The present study was a quasi-experimental study with a pretest-posttest design and a two-month follow-up with a control group. The statistical population consisted of adolescent students studying in two schools in Tehran during the 2025 academic year. From among them, 30 students were selected using convenience sampling and randomly assigned to the experimental and control groups. The experimental group received the adolescent-centered Mindfulness-Based Stress Reduction program in eight weekly sessions, whereas the control group received no intervention during the study period. Data were collected using the Toronto Alexithymia Scale and the Test Anxiety Questionnaire and were analyzed using repeated-measures analysis of variance. The statistical results indicated that the adolescent-centered Mindfulness-Based Stress Reduction program led to a significant reduction in alexithymia and test anxiety symptoms among students in the experimental group compared with those in the control group. Furthermore, the follow-up results demonstrated the stability and persistence of the effects of this psychological intervention at the two-month follow-up assessment. In conclusion, the adolescent-centered Mindfulness-Based Stress Reduction program can be considered an effective and sustainable intervention for reducing alexithymia and test anxiety symptoms in adolescents, and its application as a complementary intervention in educational settings is recommended. اضطراب امتحان و ناگویی هیجانی از عوامل مؤثر بر سلامت روان و عملکرد تحصیلی نوجوانان به شمار می‌روند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی برنامه نوجوان‌محور کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر ناگویی هیجانی و علائم اضطراب امتحان در نوجوانان انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دوماهه همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان نوجوان مشغول به تحصیل در دو مدرسه شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان، ۳۰ دانش‌آموز به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه هفتگی برنامه نوجوان‌محور کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل در طول دوره پژوهش هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو و پرسشنامه اضطراب امتحان گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد برنامه نوجوان‌محور کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی موجب کاهش معنادار ناگویی هیجانی و علائم اضطراب امتحان در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. همچنین، نتایج مرحله پیگیری دوماهه حاکی از پایداری اثرات این مداخله بود. بر این اساس، برنامه نوجوان‌محور کاهش استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله مکمل در محیط‌های آموزشی برای کاهش ناگویی هیجانی و علائم اضطراب امتحان نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.

https://rph.khu.ac.ir/article_11657_5957b59b3b33dbf65c5f66aecb0394f7.pdf

دانشگاه خوارزمی پژوهش در سلامت روانشناختی 20 2 2026 05 22 Effectiveness of Acceptance and CommitmentâBased Mindfulness Exercises on Emotional Schemas of Shame and Emotional Expression in Adolescent Boys with High Social Anxiety اثر بخشی تمرینات ذهن آگاهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر طرحواره های هیجانی شرم و ابراز هیجان در نوجوانان پسر دارای اضطراب اجتماعی بالا 11658 FA صبا صداقت زاده سیما فرزانه Journal Article 2026 07 26 The present study aimed to determine the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) on the emotional schema of shame and emotional expressivity in adolescent boys with high social anxiety in District 13 of Tehran. This study employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest and follow-up design with a control group. The statistical population consisted of all male students in the first and second levels of secondary school with high social anxiety in the 2025–2026 academic year. Using a multistage cluster sampling method, 30 students whose scores on the Social Anxiety Questionnaire were above the cutoff point were selected and randomly assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The research instruments included the Leahy Emotional Schema Scale (2002), the Emotional Expressivity Scale (King & Emmons, 1990), and the Social Anxiety Questionnaire (Connor et al., 2000). The experimental group received Acceptance and Commitment Therapy in eight 120-minute sessions, whereas the control group received no intervention. Data were analyzed using repeated-measures analysis of variance in SPSS version 26. The results indicated that the effects of time, group, and the interaction between time and group on the dependent variables were statistically significant . Furthermore, Acceptance and Commitment Therapy led to a significant and sustained reduction in the emotional schema of shame and a significant increase in emotional expressivity in the experimental group compared with the control group at the posttest and follow-up stages. Based on the findings, Acceptance and Commitment Therapy can be considered an effective intervention for reducing the emotional schema of shame and improving emotional expressivity in adolescents with social anxiety. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان پذیرش و تعهد (ACT) بر طرحواره هیجانی شرم و ابراز هیجان در نوجوانان پسر دارای اضطراب اجتماعی بالا در منطقه ۱۳ شهر تهران انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با پیگیری و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش‌آموزان پسر دوره‌های متوسطه اول و دوم دارای اضطراب اجتماعی بالا در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۳۰ دانش‌آموز که نمره آنان در پرسشنامه اضطراب اجتماعی بالاتر از نقطه برش بود، انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس طرحواره‌های هیجانی لاهی (۲۰۰۲)، مقیاس ابرازگری هیجانی کینگ و امونز (۱۹۹۰) و پرسشنامه اضطراب اجتماعی کانر و همکاران (۲۰۰۰) بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۱۲۰ دقیقه‌ای درمان پذیرش و تعهد را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد اثر زمان، اثر گروه و اثر متقابل زمان و گروه بر متغیرهای وابسته معنادار بود. همچنین، درمان پذیرش و تعهد موجب کاهش معنادار و پایدار طرحواره هیجانی شرم و افزایش معنادار ابراز هیجان در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مراحل پس‌آزمون و پیگیری شد . بر اساس یافته‌ها، درمان پذیرش و تعهد می‌تواند مداخله‌ای مؤثر برای کاهش طرحواره هیجانی شرم و بهبود ابراز هیجان در نوجوانان دارای اضطراب اجتماعی باشد.

https://rph.khu.ac.ir/article_11658_5fdfe2c20035ef27771422342d1842ff.pdf

دانشگاه خوارزمی پژوهش در سلامت روانشناختی 20 2 2026 05 22 Identifying Emotion Regulation Strategies in Generation Z Students Using Thematic Analysis شناسایی راهبردهای تنظیم هیجان در دانشجویان نسل Z با رویکرد تحلیل مضمون 11659 FA خدیجه فولادوند دانشگاه لرستان پیمان حاتمیان دانشگاه لرستان Journal Article 2026 07 26 Generation Z is the first generation to grow up in the digital age and in the context of advanced technologies. Emotion regulation, as the process of managing and moderating emotional responses, plays a key role in students' adaptation to challenges. Therefore, the present study aimed to identify emotion regulation strategies among Generation Z students. This qualitative research employed a thematic analysis approach and is therefore considered applied research. The statistical population included all Generation Z students across the country. From this population, 30 students from the University of Tehran were selected through purposive and theoretical sampling and participated voluntarily in the study. Data were collected through semi-structured interviews. After coding the interview transcripts, 30 basic themes, 10 organizing themes, and 3 global themes were identified, categorized into three strategies domains: internal, external, and hybrid strategies. The findings highlight the importance of integrating emotion regulation strategies training into intervention programs tailored to the specific needs of Generation Z within university policies. نسل Zاولین نسلی است که در عصر دیجیتال و در بستر فناوری های پیشرفته رشد یافته است. تنظیم هیجان، به عنوان فرایند مدیریت و تعدیل پاسخ های هیجانی، نقشی کلیدی در سازگاری با چالش های دانشجویان ایفا می کند لذا، پژوهش حاضر با هدف شناسایی راهبردهای تنظیم هیجان در دانشجویان نسل Z انجام شد. پژوهش از نوع کیفی یوده و به روش تحلیل مضمون انجام شده است و بنابراین، یک پژوهش کاربردی می باشد. جامعه آماری پژوهش، تمامی دانشجویان نسل Z در دانشگاه تهران بود که از بین آن‌ها 30 نفر به عنوان نمونه آماری پژوهش، به صورت هدفمند در مطالعه همکاری نمودند. داده ها از طریق مصاحبه هایی نیمه ساختاریافته جمع‌آوری شدند. پس از کدگذاری متن مصاحبه ها، 30 مضمون پایه،10 مضمون سازمان دهنده و 3 مضمون فراگیر، در قالب سه دسته راهبرد، یعنی راهبردهای درونی، بیرونی و ترکیبی استخراج گردید. نتایج این پژوهش بر اهمیت ادغام آموزش راهبردهای تنظیم هیجان بر طراحی برنامه های مداخله ای مبتنی بر نیازهای خاص نسل Z در سیاست های دانشگاهی تأکید می‌کند.

https://rph.khu.ac.ir/article_11659_c940ec3829dddd36b20afc15803a906b.pdf

دانشگاه خوارزمی پژوهش در سلامت روانشناختی 20 2 2026 05 22 The Effectiveness of Couple Bubble Model Training on Empathy and Marital Self-Regulation of Couples اثربخشی آموزش مدل حباب زوجی بر همدلی و خودتنظیمی زناشویی زوجین 11660 FA زهرا حمزه لو کهریزی دانشگاه اصفهان سمیه جابری دانشگاه اصفهان Journal Article 2026 07 26 This study aimed to investigate the effectiveness of the Couple Bubble Model on empathy and marital self‑regulation among couples. Using a quasi‑experimental design with a pretest–posttest control group, 16 couples from Isfahan in 2024 were selected through purposive sampling and randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received eight 180‑minute training sessions based on the Couple Bubble Model, while the control group received no intervention. Data were collected using the Behavioral Self‑Regulation Questionnaire for Effective Couple Relationships (Wilson et al., 2005) and the Basic Empathy Scale (Jolliffe & Farrington, 2006) in both pretest and posttest phases. Research hypotheses were analyzed through multivariate analysis of covariance (MANCOVA) after confirming its statistical assumptions. The findings showed that the Couple Bubble Model significantly enhanced marital empathy and self‑regulation. Specifically, emotional empathy increased by 40 percent and cognitive empathy by 38 percent. Additionally, relational self‑regulation improved by 45 percent and relational striving by 24 percent. Overall, the results indicate that the Couple Bubble Model, as a developing enrichment approach, can effectively strengthen key relational components and contribute to improving couples’ relationship quality. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مدل حباب زوجی بر همدلی و خودتنظیمی زناشویی زوجین انجام شد. طرح پژوهش براساس روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمام زوجین شهر اصفهان در سال 1403 بودند که 16 زوج به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه هشت زوج) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت هشت جلسه 180 دقیقه‌ای آموزش مدل حباب زوجی را دریافت کردند، اما گروه کنترل در معرض مداخله قرار نگرفتند. به منظور گردآوری داده‌ها در هر دو گروه آزمایش و کنترل، پرسشنامه خودتنظیمی رفتاری برای روابط کارآمد زوجین ویلسون و همکاران (2005) و مقیاس همدلی اساسی جولیف و فارینگتون (2006) در دو مرحله پیش‌آزمون و پس‌آزمون مورد استفاده قرار گرفت. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌های پژوهش و آزمون فرضیه‌ها آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره (MANCOA) بکار گرفته شد. پس از تائید پیش‌فرض‌های آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره، یافته‌های پژوهش حاکی از اثربخشی مدل حباب زوجی بر همدلی و خودتنظیمی زناشویی بود. یافته‌ها نشان داد مدل غنی‌سازی حباب زوجی بر همدلی عاطفی به میزان 40 درصد و بر همدلی شناختی به میزان 38 درصد مؤثر بود. همچنین این میزان اثربخشی برای خودتنظیمی ارتباطی و تکاپوی ارتباطی به ترتیب 45 و 24 درصد بود. نتایج این پژوهش نشان داد مدل حباب زوجی به عنوان یک مدل غنی‌سازی نوظهور می‌تواند بر بهبود و ارتقاء مؤلفه‌های رابطه زوجین مؤثر باشد.

https://rph.khu.ac.ir/article_11660_7b72de504960bfce0e38c14bdfeda3f1.pdf

دانشگاه خوارزمی پژوهش در سلامت روانشناختی 20 2 2026 05 22 Examining the Factorial Structure and Psychometric Properties of the Persian Version of the Emotional Resilience Questionnaire in the General Adult Population of Shiraz City بررسی ساختار عاملی و خصوصیات روان‌سنجی نسخه فارسی پرسشنامه تاب‌آوری هیجانی در جمعیت عمومی بزرگسال شهر شیراز 11661 FA محسن آربزی دانشگاه شیراز زهرا نوروزی قادرلو دانشگاه شیراز بهرام جوکار دانشگاه شیراز Journal Article 2026 07 26 This descriptive-correlational study investigated the psychometric properties of the Emotional Resilience Questionnaire (ERQ) (Zhang & Lu, 2010) in the general population of Shiraz. A convenience sample of 501 adults (310 women, 191 men) completed the ERQ (Zhang & Lu, 2010) and the short version of the Big Five Personality Questionnaire (Khormaei & Farmani, 2014). Construct, convergent, and divergent validity were assessed using exploratory factor analysis (EFA), confirmatory factor analysis (CFA), and correlation coefficients between ERQ and Big Five personality factors. Reliability was measured using Cronbach's alpha and composite reliability. EFA extracted two components: "positive emotional competence" and "emotional resilience." CFA confirmed the two-factor structure, consistent with the original study (Zhang & Lu, 2010). Furthermore, examining the correlation between emotional resilience and the Big Five personality traits, along with the Average Variance Extracted (AVE) index, demonstrated the convergent validity of the instrument. High Cronbach's alpha and composite reliability coefficients further indicated its reliability. Overall, the ERQ demonstrated suitable psychometric properties for measuring emotional resilience in the Iranian general population and can be utilized by researchers. هدف پژوهش حاضر بررسی ساختار عاملی و ویژگیهای روانسنجی پرسشنامه تاب‌آوری هیجانی (ژانگ و لو، 2010) در جمعیت عمومی شهر شیراز بود. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. در این راستا تعداد 501 نفر از افراد بزرگسال ساکن شهر شیراز (310 زن، 191 مرد) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند؛ و به پرسشنامه الکترونیکی‌ تاب‌آوری هیجانی (ژانگ و لو، 2010) و نسخه کوتاه پرسشنامه پنج عامل بزرگ شخصیت (خرمائی و فرمانی، 1393) پاسخ دادند. روایی سازه پرسشنامه مذکور به ترتیب با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تأییدی و ضرایب همبستگی مؤلفه‌های پرسشنامه تاب‌آوری هیجانی با پنج عامل بزرگ شخصیت مورد بررسی قرار گرفت. به منظور بررسی پایایی پرسشنامه از ضریب آلفای کرونباخ و پایایی مرکب استفاده گردید. دو مؤلفه پرسشنامه شامل شایستگی هیجانی مثبت و تاب‎آوری هیجانی در جامعه پژوهش نیز با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی استخراج گردید. آزمون مدل تاب‌آوری هیجانی حاکی از تأیید ساختار دو عاملی استخراج شده و همسو با پژوهش اصلی است. همچنین، بررسی همبستگی تاب‌آوری هیجانی با پنج عامل بزرگ شخصیت و شاخص میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) نشان‌دهنده روایی همگرای ابزار بود. علاوه بر آن، ضرایب آلفای کرونباخ و پایایی مرکب تأییدکننده پایایی پرسشنامه است. در مجموع یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که پرسشنامه مذکور از شاخص‌های روان‌سنجی مناسبی برای اندازه‌گیری تاب‌‌آوری هیجانی جمعیت عمومی ایرانی برخوردار است؛ و می‌تواند مورد استفاده پژوهشگران قرار گیرد.

https://rph.khu.ac.ir/article_11661_69748bbbc13bc56f17638e9f57b7a155.pdf